مناسبت ها از شب قدر تا شب قدر ، اول ذی الحجه سالروز ازدواج امیرالمومنین ع و حضرت  زهرا س ؛ امام صادق‏ ع : اگر خداوند اميرمؤمنان را براى فاطمه نمى ‏آفريد، در زمين همتايى براى او نبود

امام صادق‏ عليه السلام: لَولا أنَّ اللَّهَ خَلَقَ أميرَ المُؤمِنينَ لِفاطِمَةَ ما كانَ لَها كُفوٌ عَلَى ظَهرِ الأرضِ/ الكافى، ج 1، ص 461.
اگر خداوند اميرمؤمنان را براى فاطمه نمى ‏آفريد، در زمين همتايى براى او نبود

مناسبت ها از شب قدر تا شب قدر ، اول ذی الحجه سالروز ازدواج امیرالمومنین ع و حضرت  زهرا س ؛هیچ مردی در نزد رسول خدا ص از علی ع محبوب تر نبود و هیچ زنی در نزد آنحضرت محبوب تر از فاطمه س نبود

مناسبت ها از شب قدر تا شب قدر ، اول ذی الحجه سالروز ازدواج امیرالمومنین ع و حضرت  زهرا س ؛ دوستاني که ازدواج مي کنند.....از اين ابتدا به نيت جستجوي امام زمان ، زندگيتان را شروع کنيد

 فضيل از حضرت باقر عليه السّلام روايت مى ‏كند كه فرمود: اسلام بر پنج پايه قرار دارد، ولايت و نماز و زكاة و روزه و حج و اعلام ولايت در روز غدير از همه آنها مهمتر مى‏ باشد /  ايمان و كفر-ترجمه الإيمان و الكفر بحار الانوار، ج‏1، ص: 360

امام باقرعليه السلام: تَمامُ الحَج لِقاءُ الإمامِ؛ / عيون أخبار الرّضاعليه السلام، ج 2، ص 262
كمال حجّ به ديدار با امام است

عن ابي جعفر عليه السّلام قال: زيارة قبر الحسين عليه السّلام تعدل حجّة مبرورة مع رسول اللَّه. / كامل الزيارات/ 157 البحار 101/ 31
از امام باقر (ع) نقل شده كه فرمود: زيارت قبر حسين (ع) با يك حجّ پذيرفته شده كه با پيامبر خدا (ص) انجام گرفته باشد برابرى مى ‏كند.  /  الحكم الزاهرة با ترجمه انصارى، ص: 330
 

الَّذينَ أُخْرِجُوا مِنْ دِيارِهِمْ بِغَيْرِ حَقٍّ إِلاّ أَنْ يَقُولُوا رَبُّنَا اللّهُ وَ لَوْ لا دَفْعُ اللّهِ النّاسَ بَعْضَهُمْ بِبَعْضٍ لَهُدِّمَتْ صَوامِعُ وَ بِيَعٌ وَ صَلَواتٌ وَ مَساجِدُ يُذْکَرُ فيهَا اسْمُ اللّهِ کَثيرًا وَ لَيَنْصُرَنَّ اللّهُ مَنْ يَنْصُرُهُ إِنَّ اللّهَ لَقَوِيٌّ عَزيزٌ (حج 40) / همانها که از خانه و شهر خود، به ناحق رانده شدند، جز اينکه مي‏گفتند: «پروردگار ما، خداي يکتاست!» و اگر خداوند بعضي از مردم را بوسيله بعضي ديگر دفع نکند، ديرها و صومعه‏ ها، و معابد يهود و نصارا، و مساجدي که نام خدا در آن بسيار برده مي‏شود، ويران مي‏گردد! و خداوند کساني را که ياري او کنند (و از آيينش دفاع نمايند) ياري مي‏کند؛ خداوند قوي و شکست ناپذير است

 سلام بن مستنير از امام باقر (ع) روايت كند كه در گفتار خداى تبارك و تعالى: «آنان كه از خانمانشان بيرون شده ‏اند بناحق و بدون سبب جز آنكه ميگفتند پروردگار ما خدا است» (سوره حج آيه 40) فرمود: اين آيه در باره رسول خدا (ص) و على و حمزه و جعفر عليهم السّلام نازل گشت و در باره حسين عليه السّلام نيز جارى است (يعنى آن حضرت نيز مشمول اين آيه است). /  روضه كافى-ترجمه رسولى محلاتى، ج‏2، ص: 177
 

پيامبرصلى الله عليه وآله: ما مِن يَومٍ أكثَرَ أن يُعتِقَ اللَّهُ فِيهِ عَبدَاً مِنَ النّارِ مِن يَومِ عَرَفَةَ / صحيح مسلم، ج 4، ص 107.
خداوند در هيچ روزى به اندازه روز عرفه، بندگان را از آتش دوزخ نمى ‏رهاند.

پيامبرصلى الله عليه وآله: أعظَمُ أهلِ عَرَفاتٍ جُرماً مِنِ انصَرَفَ و هُوَ يَظُنُّ أنَّهُ لَن يُغفَرَ لَهُ؛ / بحار الأنوار، ج 99، ص 248
گناه كارترين فرد در عرفات كسى است كه از آن‏جا باز گردد در حالى كه گمان مى ‏برد آمرزيده نخواهد شد.

امام على ‏عليه السلام: مِنَ الذُّنوبِ ذُنوبٌ لاتُغفَرُ إلّا بِعَرَفَاتٍ؛ / دعائم الاسلام، ج 1، ص 294
برخى از گناهان جز در عرفات بخشوده نمى ‏شوند.

در مورد آيه فتلقي آدم من ربه کلمات حديث آمده که خداي تعالي خواست که توبه ‎آدم را قبول کند، جبرئيل را به نزد او فرستاد تا به او تعليم دهد که بگويد "يا حميد بحق محمد و يا عالي بحق علي و يا فاطر بحق فاطمه يا محسن بحق الحسن يا قديم الاحسان بحق الحسين و منک الاحسان." در کتاب دار السليم ادامه همين حديث.....نقل شده است که چون کلام جبرئيل به نام ناميِ امام حسين (ع) رسيد و نام مبارکش را بر زبان آورد، آدم (ع) از شنيدن آن دلش شکست، و اشکش جاري شد، سبب آن را از جبرئيل پرسيد، جبرئيل در جواب او گفت يا آدم اين فرزند تو است، مصيبت زده مي‌شود به مصيبتي که تمام مصيبتها در پيش آن کوچک جلوه کند. آدم (ع) گفت: آن مصيبت چيست؟ جبرئيل فرمود: اين فرزند تو کشته مي‌شود در حالتي که تشنه و از وطن دور افتاده و تنها و بي ياور باشد. اين واژه‌ها خيلي عجيب است، يقتل عطشاناً غريباً وحيداً طريداً، اين عباراتِ جبرئيل(ع) است، شايد بشود گفت که ايشان اولين روضه خوان براي امام حسين(ع) است، جبرئيل(ع) دارد روضه مي‌خواند و با حداقل واژه‌ها و ريزترين معاني دارد توضيح مي‌دهد "يقتل عطشاناً غريباً وحيداً طريداً،" کشته مي‌شود، در حالت تشنه، از وطن دور افتاده، تنها و بي ياور "ليس له ناصر" ياوري ندارد "و لامعين،" و لو تراه يا آدم يحول العطش بينه و بين السماء کالدخان" آدم! اگر در آن زمان حسين(ع) را ببيني متوجه مي‌شوي که تشنگي بين او و آسمان مانند دودي جلوه مي‌کند. تا اين حد تشنگي بر انسان غلبه مي‌کند "فلم يجده احدا الا بالسيوف و ضرب الحتوت" هر چه مي‌گويد: مردم آب داريد؟ مردم جوابش را نمي‌دهند مگر با شمشيرها وشربتهاي مرگ، فيذبح ذبح الثار من قفا پس در اين حالت سر او را از قفا مي‌برند مانند سر بريدنِ گوسفند و يذهب رحمه و تظهر رأسهم في البلدان خيمه هايش را غارت مي‌کنند و سرهاي آنها را بر فراز نيزه‌ها در شهر ها مي‌چرخانند، و معهم المسدان درحالي که زنها دارند همراه سرها حرکت داده مي‎شوند. کذلک سبق في علم المنان آدم!‌ در علم خداوند منان اينگونه آمده فبکي آدم و جبرئيل بکاء الثکلي جبرئيل و آدم(ع) با هم مي‎نشينند و گريه مي‏کنند. مانند گریه زن فرزند مرده. در ادامه روايات ديگر آمده است که ساير ملائکي هم که آنجا بودند در اين روضه شرکت مي‎کنند و همه با هم مي‏نشينند و گريه مي‏کنند و نقل شده است که اين واقعه در زمين عرفات انجام شده و اين گريه سبب آمرزش آدم(ع) شد و چون در آن روز توبه او قبول شد آن روز را عرفه ناميد و آن مکان را عرفات مي‎گفتند.....آدم(ع) به زمين هبوط داده شده، قوانين برزخي برطرف شده، خودش را در سرزميني از سرزمينهاي دنيا يافته، همسرش در سرزمين ديگري فرود آمده. هنوز يکديگر را پيدا نکرده ‏اند. در حديث آمده که چون آدم(ع) به زمين هبوط کرد، و بين او و حوا جدايي افتاده بود و او را نديد، در طلب حوا به اطراف زمين دور مي‏زد. تا آنکه به زمين کربلا رسيد. در آنجا بدون سبب، غمناک و سینه او تنگ شد و در همان مکاني که جاي کشته شدن حسين(ع) بود، لغزيد و به زمين افتاد و خون از پاي او جاري شد. تعجب کرد و سرش را به سمت آسمان گرفت و گفت: اي خداي من! آيا از من گناه تازه ‎اي صادر شده که به خاطر آن مرا عقاب کردي؟ من همه جاي زمين راه رفتم، هيچ گونه کدورت و بلايي به من نرسيد مانند آن چيزي که در اين سرزمين به من رسيد. خدا وحي مي‏کند؛ اي آدم! گناه تازه ‏اي نکرده‏ اي و لکن کشته مي‏شود در اين زمين فرزند تو حسين از روي ظلم. پس به جهت همراهي با جاري شدن خون حسين، خون تو جاري شد. چه افتخار بزرگي. به سبب همراهي با جاري شدن خون حسين خون تو جاري شد. عرض کرد: الهي!‌ آيا حسين پيغمبري از پيغمبران است؟ فرمود: نه و لکن فرزند زاده‌ محمد مصطفي است. آدم(ع) پرسيد: کشنده‌ او کيست؟ بارک الله به حضرت آدم(ع). قبل از اينکه به شرايط کشته شدن بپردازد، دنبال انتقام بود. کشنده او کيست؟ ندا رسيد که لعنت کرده شده‌ همه اهل آسمانها و زمين است. آدم(ع) از جبرئيل پرسيد که چه کار کنم در اين سرزمين؟ جبرئيل گفت: لعنت کن بر يزيد. آدم(ع) چهار بار بر يزيد لعنت کرد و سپس از آن سرزمين عبور کرد. نقل شده است که هنوز چند قدمي عبور نکرده بود که در کوه عرفات به حوا رسيد.

 امام باقر عليه السّلام فرمود: هيچ عيد قربان و عيد فطرى نمى ‏آيد مگر اينكه در آن روز غم و اندوه براى آل محمّد تازه مى ‏شود، پرسيدند: چرا چنين مى ‏شود؟ آن حضرت فرمود: زيرا آل محمّد مى ‏بينند كه حقشان در دست ديگران است. /  من لا يحضره الفقيه-ترجمه غفارى، ج‏2، ص: 220

در عید قربان چه چیزی را قربانی کنیم؟ به جای اینکه آدم بخواهد گوسفند را قربانی کند، بیاید دنیا را قربانی کند. قربانی یعنی فدا کردن. یک موقع که خطری برای دین مان پیش بیاید آدم باید اموالش را فدا کند. باز نیاز بود جانش را هم باید فدا کند. خب آدم [در مسیر از شب قدر تا شب قدر] به عید قربان می رسد دنیایش را رها کند، من به ماشین.....علاقه دارم، خب این را فدا میکنم، این علاقه را از خودم دور می کنم، تا زنجیری روی دست و پای من نباشد، بتوانم حرکت کنم.

اقْتَرَبَتِ السّاعَةُ وَ انْشَقَّ الْقَمَرُ (القمر 1) / ساعت نزديک شد و ماه از هم شکافت!

رَسُولاً يَتْلُوا عَلَيْکُمْ آياتِ اللّهِ مُبَيِّناتٍ لِيُخْرِجَ الَّذينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصّالِحاتِ مِنَ الظُّلُماتِ إِلَي النُّورِ وَ مَنْ يُؤْمِنْ بِاللّهِ وَ يَعْمَلْ صالِحًا يُدْخِلْهُ جَنّاتٍ تَجْري مِنْ تَحْتِهَا اْلأَنْهارُ خالِدينَ فيها أَبَدًا قَدْ أَحْسَنَ اللّهُ لَهُ رِزْقًا (الطلاق 11) / رسولي به سوي شما فرستاده که آيات روشن خدا را بر شما تلاوت مي‏کند تا کساني را که ايمان آورده و کارهاي شايسته انجام داده ‏اند، از تاريکيها بسوي نور خارج سازد! و هر کس به خدا ايمان آورده و اعمال صالح انجام دهد، او را در باغهايي از بهشت وارد سازد که از زير (درختانش) نهرها جاري است، جاودانه در آن مي‏مانند، و خداوند روزي نيکويي براي او قرار داده است!

مناسبتها از شب قدر تا شب قدر ، چهاردهم ذی الحجه ، بخشیدن فدک به حضرت زهرا سلام الله علیها به فرمان خداوند ؛ کل عالم جزء کوچکي از مِلک فاطمه(س) هست؛ کل عالم، بخش ناچيزي از فدک فاطمه(س) هست. به يمن وجود ايشان خلق شده، بسوي ايشان خلق شده.....

 در حديثى كه از منابع اهل تسنن از «ابو سعيد خدرى» صحابه معروف پيامبر صلى اللَّه عليه و آله و سلّم نقل شده، آمده است كه: «لمّا نزل قوله تعالى وَ آتِ ذَا الْقُرْبى‏ حَقَّهُ اعطى رسول اللَّه فاطمة فدكا» ؛ هنگامى كه آيه وَ آتِ ذَا الْقُرْبى‏ حَقَّهُ نازل شد، پيامبر صلى اللَّه عليه و آله و سلّم فاطمه را صدا زد و فدك را به او بخشيد ( فدك زمينى آباد و محصول خيزى در نزديكى خيبر بود و از مدينه 140 كيلومتر فاصله داشت و بعد از خيبر، نقطه اتكاء يهوديان در حجاز به شمار مى ‏رفت‏) /  الطرائف-ترجمه داود الهامى، ص: 391

پيامبر اكرم- صلّى اللَّه عليه و آله- نزد حضرت فاطمه- سلام اللَّه عليها- رفت و فرمود: دخترم! خدا فدك را به پدرت بخشيده و به او اختصاص داده است. و مسلمانان را در آن سهمى نيست. هر چه مى ‏خواهى در باره آن انجام بده. چون من به مادرت خديجه، مهرش را مقروض بودم. فدك را عوض مهر مادرت به تو مى ‏دهم. از آن تو و فرزندانت باشد. بعد پوستى را خواست و خطاب به على- عليه السّلام- فرمود: «بنويس: رسول خدا- صلّى اللَّه عليه و آله- فدك را به دخترش فاطمه بخشيد». /  جلوه ‏هاى اعجاز معصومين عليهم السلام، ص: 85
 

مناسبتها از شب قدر تا شب قدر ، چهاردهم ذی الحجه ، بخشیدن فدک به حضرت زهرا سلام الله علیها به فرمان خداوند ؛ اگر حجاب ها را از اطرافمان پس بزنيم ، هر شيء از اشياء عالم ، حتي خودمان را ، جزئي از فدک فاطمه(س) مي بينيم

 امام هادى عليه السّلام از پدرانش از امير المؤمنين عليهم السّلام روايت مى‏ كند كه از رسول خدا صلّى اللَّه عليه و اله سؤال كردم ايمان چيست فرمود: گواهى قلب، اقرار بزبان، و عمل با اعضاء و جوارح‏ /  ايمان و كفر-ترجمه الإيمان و الكفر بحار الانوار، ج‏1، ص: 418

 امام هادى از پدرانش عليهم السّلام روايت مى ‏كند كه امير المؤمنين عليه السّلام فرمود: هر كس صبح كند و قصدش آخرت باشد بدون مال بى ‏نياز مى ‏گردد، و بدون اهل و فرزند مانوس مى ‏شود، و بدون عشيره عزت پيدا كند /  ايمان و كفر-ترجمه الإيمان و الكفر بحار الانوار، ج‏2، ص: 56
 

پيامبرصلى الله عليه وآله: يا علِيُّ! أنتَ العَلَمُ لِهذِهِ الاُمَّةِ مَن اَحَبَّكَ فازَ و مَن أبغَضَكَ هَلَكَ / بشارة المصطفى، ص 180
اى على! تو نشان هدايت اين امّتى؛ هر كه تو را دوست بدارد، رستگار شود و هر كه تو را دشمن بدارد، به هلاك افتد.

مناسبتها از شب قدر تا شب قدر ، هجدهم ذی الحجه ، عید غدیر ؛ حضرت رسول الله ص: ولايت على بن ابى ‏طالب ‏عليه السلام ولايت خدا، و محبّت او عبادت خدا و پيروى از او فريضه‏ اى از جانب خدا است

پيامبرصلى الله عليه وآله: ولايَةُ عَلِيِّ بنِ أبي طالِبٍ وِلايَةُ اللَّهِ و حُبُّهُ عِبادَةُ اللَّهِ وَ اتِّباعُهُ فَريضَةٌ مِنَ اللَّهِ / بشارة المصطفى، ص 16
ولايت على بن ابى ‏طالب ‏عليه السلام ولايت خدا، و محبّت او عبادت خدا و پيروى از او فريضه‏ اى از جانب خدا است.

مناسبتها از شب قدر تا شب قدر ، هجدهم ذی الحجه ، عید غدیر ؛ حضرت رسول الله ص:  مَن كُنتُ مَولاهُ فَعَلِيٌّ مَولاهُ  ، هر كه من مولاى اويم پس على مولاى او است

پيامبرصلى الله عليه وآله: مَن كُنتُ مَولاهُ فَعَلِيٌّ مَولاهُ / الغدير، ج 1، ص 196
هر كه من مولاى اويم پس على مولاى او است

پيامبرصلى الله عليه وآله: يَومُ غَديرِ خُمٍّ أفضَلُ أعيادِ اُمَّتي / بحار الأنوار، ج 97، ص 110
روز غديرخم برترين عيد امّت من است

حضرت فاطمه‏ عليها السلام: ما جَعَلَ اللَّهُ بَعدَ غَديرِخُمٍّ مِن حُجَّةٍ و لاعُذرٍ / دلائل الإمامَه، ص 122
خداوند پس از غديرخم براى كسى حجّت و عذرى باقى نگذاشت.

1- به تعليم وتربيتي که اهل بيت عليهم السلام ، بخصوص اميرالمؤمنين (ع) و امام حسين صلوات الله عليه ، براي ياوران خاصه خود ، اعمال کردند دقت مي کنيم . براي ياوران خاصه خودشان اعمال کردند ، نه براي عموم . نمي خواهد در خطبه ها دقت کنيد ، خطبه ها براي عموم گفته شده است . درست است که بسياري از مطالب در آن خطبه ها آمده ، ولي با کيفيتي گفته شده که براي عموم خاصيت داشته باشد . شما اگر خودتان را در حال و هواي آن خطبه بيندازيد ، از داخل آن خطبه هانمي توانيد مطلب را در بياوريد . آنهايي که با تعليم وتربيت آشنا هستند ، مي توانند از داخل اين خطبه ها تعليم وتربيت را در بياورند ، چون در سطح عموم مطرح شده و معارف ، قلق ها ، کليدها ، در لفافه مطرح مي شود . ببينيد امام (ع) با ميثم تمار چگونه رفتار مي کند ، آن رفتار را ببيينيد . مدام بخوانيم ،مدام بررسي بکنيم ، خودمان را در آن حال و هوا بيندازيم . ببينيم امام (ع) با سلمان و ابوذر و مقداد چگونه رفتار مي کنند ، آن نوع رفتار را ، آن نوع حال و هوا را ، حال و هواي خودمان قرار بدهيم ، سعي کنيم به آن حال و هوا ، نزديک بشويم . سعي کنيم مطالبي که آنجا مطرح مي شود ، چنان بگيريم کَاَنَّه ، خودمان در آن صحنه ها حاضر هستيم . تربيتي که در کربلا جاري شد ، واضحتر از تربيتي بود که اميرالمؤمنين ، بر ياوران خاصه خود جاري کردند . دغدغه کاروانيان چه چيزهايي بود ؟ دغدغه ما و دغدغه ملت ما بايد اين باشد . واضح تر عرض بکنم اگر مي خواهيم به استقبال تعليم و تربيت عظيم در دوران قبل از ظهور برويم ، بايد ايران را بصورت يک کاروان حسيني کنيم . کاروان حسيني ، عنصر اصلي اش چه بود ؟ رفتار اصلي که در کاروان حسيني بود چه بود ؟ از صبح که ياوران بلند مي شدند ، خودتان را در آنجا قرار دهيد وقتي که چشم باز مي کرديد دنبال چه بوديد ؟ اول نگاه مي کرديد که امام کجاست . اول دنبال وضو و نماز نبوديد ، تا چشم باز مي کرديد دنبال اين بوديد که امام کجاست ؟ الان چرا چشم باز نمي کنيم که امام کجاست ؟ اين موضوع ، برايمان دغدغه نيست ؟

3- ميثم تمار بنده زنى از طايفه بنى اسد بود، پس امير المؤمنين عليه السّلام او را از آن زن خريد و آزادش كرده باو فرمود: نامت چيست؟ عرضكرد: سالم، فرمود: رسول خدا (ص) بمن خبر داده كه آن نامى كه پدر و مادرت تو را در عجم بدان ناميده ‏اند ميثم است؟ عرض كرد: خدا و رسولش راست گفته ‏اند و تو نيز اى امير مؤمنان راست گفتى، بخدا نام من همين است، فرمود: پس بهمان نام كه رسول خدا (ص) تو را ناميد بازگرد و نام سالم را واگذار، پس بنام ميثم بازگشت و كنيه ‏اش را ابو سالم نهاد، روزى امير المؤمنين عليه السّلام باو فرمود: همانا تو پس از من گرفتار خواهى شد و بدار آويخته شوى و حربه بتو خواهند زد، و چون سومين روز (بدار كشيدنت) شود از سوراخهاى بينى دهانت خون باز شود كه ريشت را رنگين نمايد پس چشم براه آن خضاب (و رنگين شدن) باش، و بدر خانه عمرو بن حريث بدار آويخته خواهى شد، و تو دهمين نفرى كه در آنجا بدار آويخته شوند و چوب تو (كه بر آن بدارت زنند) كوتاه‏تر از آنان است، و از ايشان بوضوء خانه نزديكتر خواهى بود. برو تا آن درخت خرمائى كه بر تنه آن بدار كشيده شوى بتو نشان دهم، (او را آورده) و نشانش داد، و ميثم تا بود بپاى آن درخت مى ‏آمد و نماز ميخواند و ميگفت: چه فرخنده درختى هستى، من براى تو آفريده شده ‏ام، و تو بخاطر من خوراك داده شوى. و همواره با آن درخت ديدار تازه ميكرد تا آن را بريدند، و جايى كه بر آن او را در كوفه بدار زدند شناخت، راوى گويد: ميثم گاهى كه عمرو بن حريث را ديدار ميكرد باو ميگفت: همانا من همسايه تو خواهم شد با من حق همسايگى را خوب بجاى آور، عمرو ميگفت: آيا اراده دارى خانه ابن مسعود يا خانه ابن حكيم (كه در همسايگى او بود) خريدارى كنى؟ و نميدانست مقصود ميثم چيست! و ميثم در همان سالى كه او را كشتند حج بجا آورد، و (در مدينه) بخانه ام سلمة رضى اللَّه عنها رفت، ام سلمة باو گفت: تو كيستى؟ گفت: من ميثم هستم، گفت: بخدا سوگند چه بسيار رسول خدا (ص) تو را ياد مى ‏كرد، و سفارش تو را در نيمه‏ هاى شب بعلى عليه السّلام ميفرمود: ميثم از ام سلمة احوال حسين عليه السّلام را پرسيد؟ گفت: در خانه ‏اش ميباشد، ميثم گفت: او را آگاه كن كه من دوست دارم بر او سلام دهم و ما ان شاء اللَّه تعالى نزد پروردگار جهانيان يك ديگر را ديدار خواهيم كرد، پس ام سلمة عطرى طلبيد و محاسن ميثم را خوشبو كرد (اين عمل از آداب مهمان‏ نوازى در آن زمان بوده است) و باو گفت: آگاه باش كه بزودى اين محاسن تو بخون رنگين خواهد شد، پس ميثم بكوفه آمد، عبيد اللَّه بن زياد دستور داد او را گرفته بنزدش آوردند، بعبيد اللَّه گفتند: اين مرد از نيكوكارترين مردمان (و نزديكترين آنان) در نزد على عليه السّلام بود، گفت: واى بر شما اين مرد عجمى (چنين بود)؟ گفته شد: آرى! عبيد اللَّه باو گفت: خداى تو كجاست؟ ميثم گفت: در كمين هر ستمكارى است و تو يكى از ستمكاران هستى، پسر زياد گفت: تو عجمى را اين جرأت رسيده كه هر چه خواهى بگوئى! آقايت (على) در باره كردار من نسبت بتو چه گفته است؟ گفت: بمن خبر داده كه تو مرا (زنده) بردار ميكشى و من دهمين نفر هستم و چوبى كه مرا بر آن بدار زنى كوچكتر از همه و بوضوء خانه نزديكتر است، ابن زياد گفت: هر آينه ما بر خلاف گفته او عمل خواهيم كرد، گفت: چگونه با او مخالفت كنى بخدا سوگند آن حضرت بمن خبر نداده است جز آنچه از پيغمبر (ص) شنيده و او از جبرئيل و او از خداى تعالى خبر داده، و تو چگونه ميتوانى مخالفت اينان را (كه گفتم) بنمائى، و من آن جايى كه بردار كشيده ميشوم در كوفه ميشناسم، و من نخستين مردى هستم كه در اسلام دهانه بر دهانم زنند! پس عبيد اللَّه او را با مختار بن ابى عبيده بزندان افكند، ميثم (در زندان) باو گفت: همانا (بدان كه) تو آزاد خواهى شد و براى انتقام خون حسين عليه السّلام خروج خواهى كرد و اين مرد كه اكنون‏ ما را ميكشد نيز خواهى كشت، (ابن زياد پس از اندك زمانى تصميم بكشتن هر دوى آنها گرفت و دستور داد هر دو را نزدش حاضر كنند)  چون مختار را آورد كه بكشد نامه رسان مخصوص از در رسيد و نامه از يزيد براى عبيد اللَّه آورد كه در آن نامه باو دستور داده بود مختار را آزاد كند، پس عبيد اللَّه مختار را آزاد كرد و درباره ميثم دستور داد او را زنده بدار كشند، چون او را براى انجام دستور او بردند مردى كه در راه او را ديدار كرد باو گفت: اى ميثم چيزى نبوده كه تو را از اين جريان بى ‏نياز كند (و جلو كشتن تو را بگيرد) ميثم خنديد و اشاره بآن تنه درخت خرما كرده گفت: من براى اين درخت آفريده شده ‏ام و اين درخت بخاطر من خوراك خورده است، چون او را بالاى آن چوب بدار كشيدند مردم بر در خانه عمرو بن حريث گرد او اجتماع كردند، عمرو گفت: بخدا سوگند بمن ميگفت: همانا من همسايه تو خواهم بود، و چون بدارش كشيدند بكنيزش دستور داد زير آن چوب را آب و جارو كند و بخور (چون عود و اسفند و چيزهاى خوشبوى ديگر) باو بدهد، ميثم نيز شروع به بيان نمودن فضائل بنى هشام كرد پس بابن زياد خبر دادند اين بنده عجمى شما را رسوا كرد، ابن زياد گفت: دهنه به دهانش بزنيد (كه ديگر نتواند سخن بگويد) و او اولين كسى بود كه در دنياى اسلام دهانه بر او زدند، و كشته شدن ميثم رحمت اللَّه ده روز پيش از آمدن حسين بن على عليه السّلام بعراق بود، و چون سه روز از دار كشيدنش گذشت حربه به ميثم زدند و او تكبير گفت و در آخر آن روز از بينى و دهانش خون سرازير شد (و بشهادت رسيد): و اين از جمله اخبار غيبى است كه از امير المؤمنين عليه السّلام رسيده و داستانش معروف و گروه بسيارى از دانشمندان نقل كرده‏ اند. / ارشاد-ترجمه رسولى محلاتى، ج‏1، ص: 323

إِنَّما وَلِيُّکُمُ اللّهُ وَ رَسُولُهُ وَ الَّذينَ آمَنُوا الَّذينَ يُقيمُونَ الصَّلاةَ وَ يُؤْتُونَ الزَّکاةَ وَ هُمْ راکِعُونَ (المائده 55)
ولي شما، تنها خداست و رسول او و آنها که ايمان آورده ‏اند؛ همانها که نماز را برپا مي‏دارند، و در حال رکوع، زکات مي‏دهند.

وَ مَنْ يَتَوَلَّ اللّهَ وَ رَسُولَهُ وَ الَّذينَ آمَنُوا فَإِنَّ حِزْبَ اللّهِ هُمُ الْغالِبُونَ (المائده 56)
و کساني که ولايت خدا و پيامبر او و افراد باايمان را بپذيرند، پيروزند؛ (زيرا) حزب و جمعيّت خدا پيروز است

ابي جعفرالْبَاقِرِ ع قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ ص فِي حَدِيثٍ وَ قَدْ أَنْزَلَ اللَّهُ فِي کِتَابِهِإِنَّما وَلِيُّکُمُ اللَّهُ000وَهُمْ راکِعُونَ وَ عَلِيُّ بْنُ أَبِي طَالِبٍ ع أَقَامَ الصَّلَاةَ وَ آتَي الزَّکَاةَ وَ هُوَ رَاکِعٌ يُرِيدُ وَجْهَ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ فِي کُلِّ حَالٍ  / وسائل ‏الشيعة ج 9 ص 478
از احتجاج طبرسي امام باقر(ع) مي فرمايند: رسول الله (ص) در حديثي فرمودند: اينکه خداوند در کتابش آيه إِنَّما وَلِيُّکُمُ اللَّهُ ... وَ هُمْ راکِعُونَ نازل کرد, پس علي بن اييطالب اقامه کننده نماز بود و زکات داد درحاليکه در رکوع بود، او در همه حال وجه الله را اراده مي کرد.

بِسْمِ اللّهِ الرَّحْمنِ الرَّحيمِ

جمهور روايت كرده ‏اند كه حسن و حسين بيمار شدند، پيامبر خدا و عموم عرب از آنها عيادت كردند. حضرت على، فاطمه عليهما السّلام و خدمتكارشان فضه نذر كردند كه در صورت سلامتى يافتن آنها سه روز روزه بدارند. آنان عافيت يافتند و چون نزد آل محمّد كم و بيشى نبود ، امير مؤمنان سه صاع جو قرض گرفت و فاطمه عليها السّلام از يك صاع چند گرده نان پخت و به هر كس يكى رسيد. على عليه السّلام نماز مغرب گزارد و به منزل بازگشت. نان را براى افطار بر خوان نهاد كه تهيدستى بر در آمد. هر يك از ايشان نان خود را بر او ايثار كرد و شب و روز را بدون خوردن چيزى گذراندند. روز دوم روزه بداشتند و فاطمه از صاع ديگرى نان پخت و شامگاه يتيمى آمد و نان بر او ايثار كردند. روز سوم نيز روزه بودند كه شبانگاه اسيرى آمد و قوت خود او را بخشيدند و سه روز جز آب ننوشيدند. به چهارم، پيامبر آنان را چنان ديد كه از گرسنگى مى ‏لرزيدند و ديدگان فاطمه غبار آلود گشته بود. رسول اللَّه فرمود: واى خدايا! خاندان محمّد از گرسنگى بميرند؟ جبرئيل فرود آمد و گفت: بگير آنچه را كه خدايت در حق خاندانت، گواراى تو، فرود آورده! فرمود: چه بگيرم؟ فرشته خواند: «هل اتى» /  نهج الحق و كشف الصدق-ترجمه كهنسال، ص: 200

..... امام حسن عليه السّلام بر فراز منبر رفت و پس از حمد و ثناى خدا داستان مباهله را شرح داد و فرمود: پدرم على نفس پيغمبر خدا است، من و برادرم فرزندان پيامبريم، منظور از كلمه، نسائنا (كه در آيه مباهله ميباشد) مادرم زهراء است، مائيم كه اهل و آل پيامبريم، پيغمبر خدا از ما و ما از او هستيم...../ زندگانى حضرت امام حسن مجتبى عليه السلام، ص: 55

من و شما با جسم ذره‌اي شاهد سجده ملائک بر آدم(ع)‌بوديم، در بهشت آدم(ع) و شاهد اعمال آدم(ع)‌بوديم، در مواطن متعدد همراه آدم(ع) ‌بوديم، در مکانهاي مختلف خداوند ما را حاضر کرد و دور همديگر جمع‌ کرد، درمقاطع مختلف زماني و شاهد صحنه‌هاي مختلف بوديم. وقتي گفته مي‌شود مُلک آدم(ع)‌، يا بهشت آدم(ع) من و شما هم طالبيم، منتهي مي‌گوييم مُلک حيف است که بخواهد از آنِ ما باشد، ما در اينجا بايد رفتار ابوذر را از خود نشان دهيم تا مورد تحسين واقع شويم. نقل مي‌شود که در يکي از جنگها، لشگر اسلام حرکت کرد ابوذر هم با يک حمار در ميان لشگريان بود راه افتاد لشگريان چون سوار بر مرکب تندروتر بودند جلوتر رفتند و فاصله گرفتند و ابوذر عقب افتاد. لشگر در جايي اطراق کرد. بعضي ازمنافقين گفتند: ابوذر مخصوصاً‌ فاصله‌اش را زياد کرد تا از لشگر فرار کند. مؤمنان منتظر بودند که خداوند ابوذر را به آنها برساند. ناگاه از دوردست، يک سياهي ديده شد، جلوتر که آمد ديدند ابوذر است. وقتي ابوذر به لشگريان رسيد و خواست از مرکب پياده شود، بي‌حال شد و روي زمين افتاد. گفتند: بدويد و آب بياوريد. ابوذر اشاره کرد که آب همراهم دارم. مشک او را که باز کردند، ديدند آب زلالي در مشک است. گفتند: ابوذر توکه آب داشتي، چرا از اين آب ننوشيدي؟ گفت: در راه که مي‌آمدم راه را گم کردم. به آب زلالي رسيدم، خواستم بنوشم ولي حيفم آمد که قبل از نوشيدن من، سيد ما رسول الله از آن آب ننوشد. گفتم: اين آب را برمي‌دارم و براي سيدمان رسول‌الله(ص) مي‌برم تا اول آقا بنوشد. تشنگي را تحمل کردم و آب را براي مولاي خودم آوردم. ابوذر تربيت شده مکتب اهل بيت(ع) است، ابوذر کسي است که فطريات او درست تربيت شده است. آن ابوذري که به آب زلال مي‌رسد ولو اينکه خودش بي حال مي‌شود ولي از آن آب مصرف نمي‌کند و آب زلال را براي سيدش رسول الله(ص) مي‌آورد، اين ابوذر زماني هم که به مُلک مي‌رسد، ملک را براي خودش برنمي‌دارد، فطريات بايد تربيت شود. مُلک در فطرت من و شماست. ما فطرتاً ‌طالب مُلک هستيم، ولي وقتي فطرت انسان تربيت شود فعل او، "ابوذر گونه" مي‌شود که مورد تحسين و دعاي سيدما رسول الله(ص) واقع مي‌شود