وَ أُزْلِفَتِ الْجَنَّةُ لِلْمُتَّقينَ غَيْرَ بَعيدٍ (ق 31)
(در آن روز) بهشت را به پرهيزگاران نزديک مي‏کنند، و فاصله‏اي از آنان ندارد!

مَنْ خَشِيَ الرَّحْمنَ بِالْغَيْبِ وَ جاءَ بِقَلْبٍ مُنيبٍ (ق 33)
آن کس که از خداوند رحمان در نهان بترسد و با قلبي پرانابه در محضر او حاضر شود!

و عن ابن عباس أنه قال قال أمير المؤمنين ع اتقوا فراسة المؤمن فإنه ينظر بنور الله قال فقلت يا أمير المؤمنين كيف ينظر بنور الله عز و جل قال ع لأنا خلقنا من نور الله و خلق شيعتنا من شعاع نورنا فهم أصفياء أبرار أطهار متوسمون نورهم يضي‏ء على من سواهم كالبدر في الليلة الظلماء - ابن عباس از اميرالمؤمنين (ع) نقل كرد كه آن حضرت فرمودند: از فراست و زيركي مؤمن حذر كنيد كه او با نور خدا مي نگرد. ابن عباس گفت يا اميرالمؤمنين چگونه با نور خداوند عزوجل مي نگرد؟ حضرت فرمودند: به خاطر اينكه ما از نور خدا خلق شديم و شيعيان ما از شعاع نور ما. پس آنها برگزيدگان و نيكان هستند،‌ طاهرند، شناخته شده‌اند. نور آنها بر غيرشان نورافشاني مي كنند مانند قرص كامل ماه در شب ظلماني. / بحارالأنوار ج25  ص21

عن الثمالي عن أبي جعفر ع أنه قال إن الله سبحانه تفرد في وحدانيته ثم تكلم بكلمة فصارت نورا ثم خلق من ذلك النور محمدا و عليا و عترته ع ثم تكلم بكلمة فصارت روحا و أسكنها في ذلك النور و أسكنه في أبداننا فنحن روح الله و كلمته احتجب بنا عن خلقه فما زلنا في ظل عرشه خضراء مسبحين نسبحه و نقدسه حيث لا شمس و لا قمر و لا عين تطرف ثم خلق شيعتنا و إنما سموا شيعة لأنهم خلقوا من شعاع نورنا - از امام باقر (ع) نقل است كه فرمودند: همانا خداوند سبحان در وحدانيتش تنها بود سپس به كلمه اي تكلم كرد و آن كلمه تبديل به نور شد. سپس از آن نور محمد و علي و عترتش (ع) را خلق كرد. سپس به كلمه اي تكلم كرد و آن كلمه تبديل به روح شد. و آن كلمه را در آن نور ساكن كرد و آن روح را در بدنهاي ما ساكن فرمود. پس ما روح الله و كلمه الله هستيم كه بوسيله ما خداوند از خلقش پنهان شده ‌است. زماني كه خورشيدي نبود و ماهي نبود و چشمي نبود كه بر هم زده شود. سپس شيعيان ما را خلق كرد و آنها شيعه ناميده شدند زيرا كه از شعاع نور ما خلق شدند. / بحارالأنوار  ج25 ص23  باب1:مشارق الأنوار ،البرسي

سأل المفضل الصادق ع ما كنتم قبل أن يخلق الله السماوات و الأرضين قال ع كنا أنوارا حول العرش نسبح الله و نقدسه حتى خلق الله سبحانه الملائكة فقال لهم سبحوا فقالوا يا ربنا لا علم لنا فقال لنا سبحوا فسبحنا فسبحت الملائكة بتسبيحنا ألا إنا خلقنا من نور الله و خلق شيعتنا من دون ذلك النور فإذا كان يوم القيامة التحقت السفلى بالعليا ثم قرن ع بين إصبعيه السبابة و الوسطى و قال كهاتين ثم قال يا مفضل أ تدري لم سميت الشيعة شيعة يا مفضل شيعتنا منا و نحن من شيعتنا أ ما ترى هذه الشمس أين تبدو قلت من مشرق و قال إلى أين تعود قلت إلى مغرب قال ع هكذا شيعتنا منا بدءوا و إلينا يعودون / مفضل از امام صادق (ع) سئوال كرد قبل از اينكه خداوند آسمانها و زمين ها را خلق كند شما چه بوديد؟ امام صادق (ع) فرمودند: ما انواري حول عرش بوديم كه خدا را تسبيح مي گفتيم و تقديس مي كرديم تا اينكه خداوند سبحان ملائكه را خلق كرد و به ملائكه فرمود تسبيح كنيد. آنها گفتند پروردگارا نمي دانيم. خداوند به ما فرمود تسبيح كنيد و ما تسبيح كرديم. پس ملائكه به تسبيح ما تسبيح گفتند. آگاه باش ما از نور خدا خلق شديم و شيعيان ما از مادون آن نور و هنگامي كه روز قيامت فرا برسد پائين ترين، به بالاترين ملحق مي شود. سپس آن حضرت بين دو انگشت سبابه و انگشت وسط را جمع كرد و فرمود مانند اين دو. سپس آن حضرت فرمودند اي مفضل! آيا مي داني كه چرا شيعه، شيعه ناميده شد؟ اي مفضل! شيعيان ما از ما هستند و ما از شيعيانمان. آيا نمي بيني كه اين خورشيد از كجا شروع به حركت مي كند؟ گفتم از مشرق. و فرمود به سوي كجا برمي گردد؟ گفتم به سوي مغرب. امام (ع) فرمودند: شيعيان ما چنين هستند از ما شروع مي شوند ـ شروع به حركت مي كنند ـ و به سوي ما برميگردند. / بحارالأنوار  ج25  ص21  باب 1

مقوله انابه برای من،می دانید چه جایگاهی باید داشته باشد؟ جایگاه طناب،برای کسی که در ته چاه مانده است.کسی که ته چاه هست احساس می کند زندگی اش دیگر تمام شد؛هیچ راهی ندارد برای نجات؛پیوسته دارد دعا می کند که خدایا نجاتم بده؛پیوسته دارد التماس می کند؛پیوسته دارد به خانواده اش فکر می کند؛خدایا دیگر تمام شد؟خدایا من دیگر ناامید شدم؟خدایا هیچ کس نمی داند من این پایین،گیر کردم.برای چنین فردی با چنین حالاتی در ته چاه،یک طناب از بالا آویزان بشود،چقدر جایگاه دارد؟چقدر ضرورت دارد؟چقدر باعث امید هست؟جایگاه انابه در زندگی من و شما باید یک چنین جایگاهی باشد

در قرآن،انابه در دو بعد مطرح است:انابه عوالمی و انابه نشئاتی